باز هم موضوع حمله نظامی آمریکا به ایران از خبرهای مهم رسانه‌ای شده.
سیمور هرش در نیویورکر از بودجه ۴۰۰ میلیون دلاری جرج بوش برای عملیات علیه حکومت ایران و زمینه‌سازی برای جنگ خبر داده. این آقای هرش آنقدر اعتبار دارد که به قول حاجی واشنگتن، مقامات ارشد آمریکایی زحمت تکذیب حرفهایش را بکشند.

از طرفی گفته‌های فرمانده سپاه نشان می‌دهد که دولت ایران احتمال حمله را جدی می‌داند و حتی تصمیم دارد برای سربازان متجاوز هزاران قبر هم بکند.

گسترش رسانه‌ها و وسعت اطلاعات، برای ما آدم‌های عادی، وقایع تاریخی را پیش‌بینی‌پذیرتر کرده. شاید اگر اتفاق ناگواری بیفتد، ما آدم‌های عادی تأسف بخوریم که احتمالا می‌شد یک طوری جلوی آن را گرفت. به جای آن که دست برآریم و دعایی بکنیم که این شش ماه باقی مانده دولت بوش هم زودتر بگذرد.

شاید هم تمام قضایا بر اساس نظر آقای هاشمی یک جنگ روانی باشد تا ایران در آخرین قدم، سر میز مذاکره بنشیند و مفت و مسلم امتیاز تقسیم کند. اما متأسفانه حاجی خودمون راست می‌گه که "کمتر سیاستمداری رو می شه گیر آورد که عاقلانه تصمیم بگیره".

چند روز پیش، شبکه العربیه تصویر دو سرباز ایرانی را نشان داد که گروه جندالله کشته‌اند. "این ویدئو نشان می‌داده که گروگانگیران، دو مأمور انتظامی ایرانی را با چشمبند، وادار کرده‌اند تا زانو بزنند و بعد گوینده شبکه تلویزیونی اعلام کرده که نمی‌تواند صحنه کشتن آنها را پخش کند."
این فیلم و تصور شرایط خانواده گروگان‌ها چه تلخ است.

ادامه ....

دور یک بخش از دریا تور کشیده بود. قطعه 34 درجه شمال غربی از اقیانوس فراخ سفید. سخت نمک‌گیر سندی بود که برای قطعه‌اش ساخته بود. داخل قایق‌اش پخت و پز می‌کرد. از در و دیوار معده‌اش فسفر بالا می‌رفت. شیوه جدید دفع حاجت او منحصر به خودش بود. عمرش قد نداد که تعریف کند. یک روز مورد حمله ناوهای اشغالگر قرار گرفت. داد می‌زد «می‌خواهم در همین قطعه خودم آب شوم.»
صدایش به کسی نمی‌‌رسید.

این روزها همه بحث‌های سیاسی دور و بر به نوعی به دوران هشت ساله اصلاحات می‌رسد. منتقدان آقای خاتمی می‌گویند:

خیلی‌ها موافق این نکته نیستند و مثل آقای عبدی توسعه اقتصادی را اولویت می‌دانند. به گفته آنها توسعه اقتصادی توسعه فرهنگی را هم به همراه می‌آورد. دکتر حسین بشیریه اصلا قائل به این دیدگاه به قول خودش مکانیکی و دترمینیستی نیست که تعیین کنیم کدام اولویت دارد... اما نمی‌دانم چرا مثل لیلا به دلم افتاده که این بخش کار خیلی مهم است. شاید به خاطر چیزهایی که در شهرستان‌ها دیده‌ام. شاید هم چون دستم به توسعه اقتصادی نمی‌رسد.

و این روزها دیده‌اید که ما آدم های جهان سومی وقتی وارد دنیای مدرن می‌شویم به طرز دردناکی دچار تب این هستیم که یک کاری باید بکنیم...