نمی‌دانم مشکل این «ویرگول» چیست که این همه کتاب درباره‌اش نوشته شده تا یاد بگیریم کجا بگذاریم‌اش٬ کجا نگذاریم. چند بار بگذاریم و قبل از گذاشتن‌اش چه نکاتی را رعایت کنیم.

همه نکاتی که استادان ادبیات می‌گویند به روی چشم٬ اما اگر فرض کنیم که نقش اصلی علایم ادبی٬ کمک به خواندن صحیح و آسان‌تر است٬ به نظرم هر کسی می‌تواند برای راحت‌تر خوانده شدن و شکستن مطلب و ایجاد مکث، هرجا تشخیص داد ویرگول را خرج کند. مخصوصا متن‌های آن‌لاین که روی کاغذ در دسترس نیست و برای سریع‌ خوانده شدن آن باید هر کاری که از دست نویسنده برمی‌آید٬ انجام شود.