زمانی بحث کپی رایت و حق مؤلف از بحث‌های داغ محافل قانونگذاری ایران شد. مخالفان جیغ می‌زدند که در صورت تصویب حق مؤلف، چه داخلی و چه خارجی، به دلیل ارزش پایین پول ایران، مصرف کننده داخلی ضرر می‌کند. موافقان تصویب حق مؤلف هم می‌گفتند که در صورت نبود قانون حمایت از مؤلف، صنعت موسیقی و فیلم و مخصوصا نرم افزار در ایران صنعت ورشکسته‌ای می‌شود.

نتیجه‌اش این شد که کپی رایت داخلی: تصویب
کپی رایت خارجی: از هفت دولت آزاد

منظورم به طور خاص "علی سنتوی" نیست که از ظواهر ماجرایش پیداست، دست اندرکارانش بیشتر به دنبال گرفتن مجوز نمایش هستند. اما به طور کلی در حوزه کپی رایت دولا دولا شترسواری کردن نتیجه‌اش همین می‌شود. عادت به شکستن قفل نرم افزاری از هر نوع.
یعنی که توسعه و سرمایه گذاری بلندمدت در تولیدات فرهنگی و نرم افزاری را فدای سود کوتاه مدت آن کنیم