از طرف سایت ساماندهی وزارت ارشاد ایمیلی برای بسیاری از وبلاگها آمده که میگوید این "نام کاربری" و این "رمز عبور" شماست. و احتمالا منظورشان این است که دو ماه برای ثبت نام فرصت دارم و داریم و در غیر این صورت فیلتر میشوم و میشویم.
دو سال قبل عدهای کارشناس و متخصص که از عقبماندگی قوانین مطبوعاتی ایران مطلع بودند لایحهای را نوشتند که شروعی برای اصلاح قوانین "بازدارنده" مطبوعات ایران محسوب میشد.
نظام پیشگیری اصل را بر مجرم بودن میگذارد مگر آن که خلافش ثابت شود و برای همین به مجوز متوسل میشود اما نظام تنبیهی مراقب است تا در صورت تخلف با خاطی برخورد کند.
نظام "پیشگیری": در کشورهای دارای نظام قدرتگرا مانند کشورهای استبدادی قدیم، تأسیس و انتشار روزنامه تابع نظام تأمینی، احتیاطی یا پیشگیری است به این معنا که در این کشورها، برای مقابله با فعالیت مطبوعاتی افراد مخالف و جلوگیری از انتقاد و ...، انتشار نشریات به کسب اجازه قبلی یا امتیاز موکول میشود. ( معتمدنژاد، کاظم، حقوق مطبوعات، جلد اول، مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها، ۱۳۷۹، ص ۲۸)
نظام "تنبیهی": در کشورهای دارای نظام آزادیگرا، برای تأسیس و انتشار مطبوعات، از نظام تعقیبی یا تنبیهی استفاده میشود. در این کشورها هیچ محدودیتی برای تأسیس مطبوعات وجود ندارد و افراد حقیقی و حقوقی میتوانند با آزادی کامل یا تنها با تسلیم اعلامنامه یا تقاضای ثبت، نشریات خود را منتشر کنند.(همان منبع)
معمولا در همسایگی ایران و در کشورهایی مانند پاکستان، ترکیه، کشورهای تازه استقلال یافته شمالی و ... نظام "پیشگیری" منسوخ شده و جایش را به نظام "تنبیهی" داده است. دو سال قبل سوال مهم این بود که چرا نظام مطبوعاتی ایران باید شبیه کشورهای استبدادگرایی مانند عراق و اعراب حاشیه خلیج فارس باشد؟ دولت هر اندازه مردمی باشد باز به سختی حاضر است از چیزهایی که متعلق به خود میداند بگذرد اما با این وجود معاون سابق مطبوعاتی و در نهایت وزارت ارشاد از تصویب پیش نویس لایحه "قانون تاسیس شورای مطبوعات" استقبال کردند و شاید هم با اکراه پذیرفتند اما بالاخره قدمهای اول برداشته شد. شورای صنفی معمولا در کشورهایی که از نظام "تنبیهی" پیروی میکنند پیگیر جرایم مطبوعاتی است. اعضای این شورا اهالی صنف مطبوعات هستند و به جای دادگاه برای جرایم صنفی مجازات تعیین میکنند. این شروع خوبی بود برای اصلاح قوانین مطبوعات هرچند برخی مخالفت کردند و طرح به جای مهمی نرسید. (آن موقع از استدلال ایشان که نگران نفوذ افراد دولتی در این شورا بودند قانع نشدم چون خود انجمن صنفی پیشنهاد تهیه این طرح را داده بود و میتوانست منطقیتر عمل کند.)
جالب است که نخستین قانون مطبوعات ایران مصوب ۵ محرم ۱۳۲۶ هجری قمری بر پایه نظام "تنبیهی" گذاشته شده بود اما بعد از کودتای ۲۱ مرداد به نظام "پیشگیری" بازگشت.
همه اینها را نوشتم که بگویم در عصری که داشتن نظام "پیشگیری" و دریافت مجوز حتی در مقایسه با کشورهایی مانند پاکستان، ترکیه، موریتانی، مراکش، تونس، الجزایر و ... عقب افتاده محسوب میشود، وزارت ارشاد ایران چطور میخواهد با استناد به قوانین و اصول منسوخ شده برای رسانههای جدیدی که حتی به درستی نمیشناسد، آییننامه بنویسد؟ هرچند این شیوه که وزارت ارشاد پیش گرفته شبیه نظام تنبیهی باشد اما به هرحال:
۱- رسانههای سایبر تمرکزپذیر نیستند که بتوان زیر یک چتر جمعشان کرد.
۲- از محدودیتهای رسانههای سنتی رنج نمیبرند. یعنی نه کاغذ یارانهای نیاز دارند نه مکان خاص برای انتشار نه چاپخانه و هزینه سنگین و کمک دولتی
۳- محدودیت جغرافیایی ندارند و نمیشود آنها را به دایره قوانین مرزهای داخلی یک کشور محدود کرد
در همین باره:
آیا آیین نامه ارشاد قانونی است؟
سایتم را ثبت کردم
۱۷ خطا در طرح ساماندهی وبلاگها
درود و روز خوش.خوب باید بگردیم واژه تازی برای زن پیدا کنیم.خوب باید پذیرفت زن امروز ، زن دیگری است.خوب آنها زن را در همه جا پشت فیلتر زندان می کنند چون تنها زن دیروز را می شناسند که تنها یک کارایی داشت.اما زن امروز زن دیگری است.باید واژه ای زیبنده تر برای او پیدا کرد